Tuesday, 20 October 2015

Ang Hubad Na Katotohanan

BABALA:
(Asawa ni...????)
Ito ay nobela. Read at your own risk. Okay?

Yong totoo, di naman talaga ako writer/blogger. Ako ay isang simpleng mamamayan ng Pilipinas sa probinsya ng Batangas. Gradweyt ng Bachelor of Science in Hotel and Restaurant Management sa isa sa mga pamosong Unibersidad dito sa Batangas. (Diba? Anong sinabi ng "pamoso"?) Yong totoo, gusto ko talagang maging abogado. Kaso, akala ko dati walang Pre-Law course sa gusto kong school na pasukan. Meron naman pala. Inisip ko nga na mag-shift ng course nong malaman kong meron naman pala. One week after ng school opening, inisip ko mag-shift, kasi feeling ko mali yong course na pinasok ko. Eventually, na-realize ko na di naman pala talaga para sa akin ang Abugasiya. Bakit? Kasi diba ang mga abugado matatapang, may paninindigan sa sarili, matibay at malakas ang loob, magaling. At ang mga bagay na iyon ay hindi ko tinataglay. Pinangarap ko din na maging isang Flight Attendant. Pero eventually (ulit) na-realize ko (ulit) hindi ako nababagay sa propesyon na iyon. Di ko na kailangan pang i-explain at i-down ang sarili ko kung bakit hindi ako nababagay doon. Okay?

Moving on, so ayon na nga. Wala naman talaga akong professional  background sa pagiging isang writer. Naisipan lang dahil wala akong magawa sa buhay. Naghahanap naman ako ng trabaho, tinatawag naman for interview, kaso lagi na lang akong bigo. Hanggang sa napagod na ako. Kaya pahinga na muna. Nakakasawa din kayang ma-reject ng ma-reject. Moving on na ulit, hangang-hanga kasi ako sa mga writers/bloggers. Lalo na kapag yong mga nababasa ko eh overloaded with English language. Tumataas yong tingin ko sa taong nagsulat. (Mga sing taas ng Mt. Everest. Chos lang.) Para sa akin kasi, reflection ka nong isinulat mo. Kapag yong isinulat mo ay punong-puno ng sense and substance, ibig sabihin lang na hindi ka basta-bastang tao lang. Ibig sabihin lang na mataas ang pinag-aralan mo, nagmula ka sa magaling na pamilya, ka-respe-respeto ka, may breeding ka at higit sa lahat matalino ka. Di ko alam kung saan ko nakuha yon, basta ganon yong tingin ko. Kaya siguro pinapangarap ko maging isang writer, kasi gusto ko din hangaan ako. Gusto ko din na tumaas yong tingin ko sarili ko. Siguro kaya gusto ko din maging Abogado, kasi gusto ko din maging matapang at gusto ko din magkaroon ng paninindigan sa sarili ko. In short, gusto ko may patunayan sa sarili ko. Gusto ko mapabilang sa mga taong magagaling. "Magaling!!!"............BIG word. Pero, iyon kasi ang totoo. Tinry ko maging writer, sa isa sa mga website na nag-o-offer na magsulat ng tungkol sa iba't-ibang topic. Unang try, reject, for revision. After revision, reject pa rin. Hanggang dalawang revisions lang ata iyon. Nong second time na pina-revise sa akin, di ko na ginawa. Wala kasi akong tiyaga na mag-revise ng mag-revise. After ilang months, nag-try ulit ako, at for the nth time, reject na naman. So okay, Siguro di talaga para sa akin ang pagsusulat. Akala ko lang pala na magaling ako.

Hindi ko naman talaga hilig ang magsulat. Basta ang alam ko lang, nong pumapasok pa ako at pinagsusulat kami ng creative writings, kapag pahabaan lang din naman ang usapan ay hindi naman ako papatalo dyan. Deadma na kung may sense ba o wala yong sinulat ko, basta mahaba sya. Di uso sa akin ang summary, kwento kung kwento. Sa pagsusulat ko inilalabas yong daldal ko. Kasi sa totoong buhay, di naman talaga ako masalitang tao. Minsan ko nang nadinig na kapag daw sa chat or text madami akong sinasabi, pero kapag kausap na ng personal o sa telepono, wala naman daw akong masabi. Eh anong magagawa ko? Eh ganon talaga eh. Kaya ngayon kahit sa chat matipid na din akong magsalita, natututo na din akong mag-summary para wala na silang masabi. Di ko talaga hilig magsalita, pero inambisyon ko talaga maging host ng isang major event. (Oo, isa yon sa mga pangarap ko talaga.) Masasagot lang kita ng isang buong sentence kung: a. Hindi answerable by Yes, No, Maybe, Oo, Hindi or Ewan yong tanong mo. b. Ako lang ang makakasagot ng tanong mo or c. Super close tayo. May mga pagkakataon kasi na ayaw ko talagang magsalita, either wala ako sa mood or ayaw ko lang talaga magsalita.

Sa pamamagitan ng pagsulat, nailalabas ko yong mga di kayang sabihin ng bibig ko verbally. Feeling ko din naman kasi walang interesado makinig sa mga kwento kong walang kwenta. Kaya naisipan ko ang mag-blog, para mailabas ang mag saloobin ko. Unang blog site na ginawa ko, wala namang entry. Yong pangalawa, ayon yong madaming posts, 41. Madami din yong page views, (naks, super proud). Pero before ako nag 24th birthday, isinulat ko na don ang aking farewell speech. (Visit reegynabunquin.blogspot.com kung interesado kang mabasa iyon.) Ni-let go ko na ang page na iyon. Hindi kasi ako yon, madaming pretensions don. Hindi naman talaga ako fluent mag-English pero mga entry ko don almost English lahat. Madami don wrong grammar at yong mga construction ng sentences mali. (For the sake of pag-fe-feeling professional blogger, nagpaka trying hard ako.) Although, totoo naman mga sinabi ko don, yon nga lang, the way na sinulat ko masyadong mapag-panggap. Tapos yong page views, 1466 page views yon pero konti lang naman ata ang totoo don ipinangampanya ko kasi yon. Before ako mag 23rd birthday nag-aim ako na maka-reach ng 1000 page views. Na-achieve ko naman, kaso ipinangampanya ko kasi yon sa twitter. Sabi ko paki visit non site, kahit wag nang basahin, basta lang ma-achieve ang 1000 page views. Masaya na na-achieve ko yon, kaso di naman tunay. Mga 5 seconds lang na masaya. Pero na-realize ko n di pala ako sa page views sasaya. Masaya na pala ako sa dagdag na isa o dalawang views at least iyon hindi ko ipinangampanya. Di ko alam kung paano nila nalaman yong blog site ko na yon, basta nadagdagan yong views nong blog ko at hindi ko naman siya ipinangampanya. Mas gusto ko pala na mabasa ng ibang tao kasi interesado sila, kesa nabasa nila kasi sinabi ko. Karamihan din ng entry ko don mga may pinagdadaanan. Kaya gusto ko na mag move on sa lahat ng iyon. Gusto ko bagong chapter na. Gusto ko na ng fresh start, at dito ko gagawin yon sa blog na ito. Pipilitin ko na masasaya lang ang i-share ko dito. Ang sabi nga ni Leona Lewis sa isa sa mga kanta niya:
"I gotta find my place, I wanna hear my sound
Don't care about all the pain in front of me
'Cause I'm just trying to be happy,
Just wanna be happy"

Di ko alam kung anong ipinaglalaban ko at isinulat ko ito. Di naman ito presinto para pagpaliwangan ko. Pero, kasi................... Basta. Di ko alam kung pano ko tatapusin ang nobelang ito. Siguro babatiin na lang kita ng CONGRATULATIONS ***with matching confetti shower*** kasi napagtiyagaan mong basahin itong nobelang ito at natapos mo. THANK YOU na din sa iyo kasi nagtiyaga ka.

Bye, 'till next time. Okay?

No comments:

Post a Comment